Aking pinakamamahal na mga Anak,
Hindi ko kayo kailanman nalilimutan. Mahal ko kayo, at ang sinumang nagmamahal ay hindi makakalimot sa mga mahalaga sa Kanya, na napakalapit sa Kanyang Puso. Ang Pag-ibig Ko para sa bawat isa sa inyo na nagbabasa nito ay matindi, at dahil mahal na mahal ko kayo, kailangan ko ang bawat isa sa inyo — kasama ang inyong personalidad at mga katangian — ngunit tumatalikod Ako sa inyong mga pagkakamali, habang hinihiling sa bawat isa sa inyo na subukang itama ang mga ito. Kunin ninyo ang listahan ng tinatawag na mga nakamamatay na kasalanan, sapagkat sila ang pinagmumulan ng lahat ng inyong mga pagkakamali: pride, kasakiman, inggit, galit, kawalan ng kalinisan, katakawan, at katamaran; at matapos tukuyin ang isa o mga ito na higit na nakakaapekto sa inyo, itaga ninyo sa puso na puksain ang mga ito.
Sa Langit, walang kasalanan, gayundin sa Paraiso; ngunit sa dakilang lugar na ito, dapat sanayin ang sarili na isagawa ang lahat ng mga birtud sa bawat pagkakataon, kahit sa pinakamaliit pa nito. Sa lupa, isinagawa ko silang lahat sa bawat pagkakataon: hindi ako kailanman naging stressed dahil nilabanan ito ng birtud ng pagtitiis; hindi rin ako naging mainipin sa parehong dahilan. Hindi ako kailanman nainis dahil walang kapangyarihan ang galit sa Akin at dahil nanaig ang birtud ng pagtitiis; nang mapagod Ako ngunit hindi pinahintulutan ng Aking mga obligasyon na Ako ay magpahinga, itinuloy Ko ang Aking tungkulin o ang Aking tungkulin ng kabutihan sa mga lumalapit sa Akin. Ang ilan sa kanila ay pagod na pagod sa kanilang trabaho, ang iba ay mahihirap, at ang iba pa ay may kapansanan; lahat sila ay may tapat na dahilan sa paglapit sa Akin, at habang lalo Akong nakikilala, lalo Akong hinahanap. Hindi Ko kayang biguin sila; limitado rin ang Aking oras dahil ang Aking Sakripisyo ay nasa dulo ng Aking paglalakbay, at ang panahong iyon — napakaikli, dalawang taon at ilang buwan lamang — ay hindi dapat sayangin.
Naging lahat ako para sa lahat, at kayo rin, Mga anak Ko, ay maging lahat para sa lahat hangga't kaya ninyo. Ang inyong pagkabukas-palad ay maglilinang ng inyong integridad, ng inyong mga likas na katangian, at ng mga katangiang ilalabas ninyo mula sa inyong sarili — ang kaamuan ng inyong pakikipag-ugnayan sa iba, pag-unawa, pagtitiis, at madalas ay pati na rin ang pagpapatawad. Ipinagkaloob Ko ang Aking kapatawaran sa napakaraming makasalanan, at lahat sila ay nagpasalamat sa Akin. Wala silang ideya na Ako ay Diyos, ngunit sa kanilang mga mata, Ako ay isang dakilang propeta, isang sugo ng Diyos — at para sa kanila, pareho lang iyon. Sa kanilang paningin, ang Hinirang ng Diyos ay isa nang napaka-espesyal na mensahero — kung saan sila ay tama — at hindi Ko maaaring mabigong magpakita ng kawanggawa sa kanilang lahat, na hindi Ko naman talaga maaaring hindi gawin, dahil ang Diyos ang mismong esensya ng lahat ng kawanggawa at lahat ng kabutihan.
Mga Anak Ko, tunay kayong Mga anak Ko, at dahil dito, dapat kayong tumulad sa Akin, maging kawangis Ko, at ihiwalay ang inyong sarili mula sa mga nasa piling ninyo na hindi Ako kilala. Dapat ninyong taglayin ang lahat ng katangian, lahat ng kabutihan, at walang kapintasan; ngunit kung mayroon man kayong anumang kapintasan, dapat ninyo itong puksain o sikaping puksain, sapagkat hindi kayo makapapasok sa Aking Banal na Tahanan habang nadungisan pa o hindi pa dalisay.
Ano ang kalinisan? Mayroong dalawang uri ng kalinisan: ang sa kaluluwa at ang sa katawan. Ang pagkasira ay ang kabaligtaran ng kalinisan; ang pagkasira ng kaluluwa ay humahantong dito sa banal na pagkondena, pagsapi ng demonyo, at sa huli ay walang hanggang kapahamakan. Dahil ang katawan ay instrumento ng kaluluwa, anumang bagay na nagpapababa sa katawan ay nagpapababa rin sa kaluluwa; gayunpaman, ang isang sirang katawan ay makakaranas lamang ng pagkabulok — hindi ito mabubuhay muli. Ang kalinisan ng katawan — na sa isang banda ay imahe ng kaluluwa — ang mag-aangat sa kaluluwa, at ang isang kaluluwang walang kasalanan, na pinatibay ng kabutihan, ay tatanggap ng banal na gantimpala, ang walang hanggang gantimpala na ipinagkakaloob ng Diyos sa Kanyang sarili: ang muling pagkabuhay at pagpasok sa banal na tahanan, ang Langit.
Mayroon kayong malinaw na halimbawa nito sa inyong harapan: noong Aking kamakailang pagbisita sa France, sa pamamagitan ng Aking Vicario, pumunta kayo upang harapin Ako; nanalangin kayo; kumilos kayo nang maayos; ngunit agad-agad pagkatapos noon, kinuha ng diyablo ang kontrol sa mga demonstrasyon: sinunog ng mga anak ng tao at ng mga nag-aalsa ang mga paaralan, nagbasag ng mga bagay, at sumira ng mga ari-arian.
Ganyan ang matingkad na pagkakaiba ng mabuti at masama, ng mga kabutihan at bisyo, ng Langit at impiyerno. Sa isang panig, kapayapaan, harmoniya, at kagalakan; sa kabilang panig, away, suntukan, galit, at vandalismo.
Mga Anak Ko, pumunta kayo sa tamang panig — ang panig ng kapayapaan, ang kapayapaang ibinibigay Ko, ang kapayapaang ipinangako Ko, at hindi mula sa mundong ito; ito ay panloob na kapayapaan kapag kayo ay templo ng Espiritu Santo, gaya Ko, gaya ng Aking mga apostol at Aking mga alagad — lahat ay nakatuon sa pagpapalaganap ng Aking turo, sa pag-unawa sa Aking Banal na Sakripisyo at sa Aking Salita, at sa pag-ebanghelyo sa mundo.
At ngayon, humaharap Ako sa inyo, Mga minamahal Ko, at niyayakap kayo nang mahigpit sa Aking Puso. Sa sariling mga anak, may mga bagay na sinasabi ang isang magulang na hindi niya sasabihin sa mga dayuhan; kung minsan ay ibinabahagi pa ang mga lihim na binalak na huwag isiwalat: Mga anak Ko, mag-ingat kayo; huwag kayong matuwa sa darating na halalan sa France, sapagkat ang darating ay hindi kikilos gaya ng inaasahan ninyo. Iisipin ninyong bumoto kayo nang may malinis na konsensya, ngunit nagkakamali kayo, sapagkat walang sinuman maliban sa Diyos ang tunay na tapat. Magkakamali kayo ng pinipili dahil iisipin ninyong karapat-dapat mapili ang taong pipiliin ninyo, ngunit nakikita ng Diyos ang mga puso at kaluluwa, at ang inyong pinili ay tunay na hindi ang tama.
Kaya naman, magpapatuloy ang pababang daloy, dahil “ang darating” ay wala pa sa kanyang landas. Darating siya — ito ay nakapropesiya na — ngunit darating lamang siya sa takdang panahon ng Diyos, at ang panahong iyon ay hindi itatakda ng mga tao; Ako ang magtatakda nito.
Ganito kumilos ang isang ama: hinahayaan niyang mapahamak kung minsan ang kanyang mga anak upang bumaling sila sa kanya, tumawag ng tulong, humingi ng kapatawaran, at magtiwala na itatama niya ang lahat. Ganito Ako kikilos; hahayaan Kong matapos ang pagkawasak, at kapag ang mga tao — Mga kapatid Ko — ay nakitang wala nang solusyon, kalaunan ay babaling sila sa Akin, at sasagot Ako sa kanila: “Oo, Mga anak Ko, hinihintay Ko ang sandaling ito; kung wala Ako ay wala kayong magagawa, ngunit kasama Ko ay walang imposible. Narito, paparating Ako, at aaliwin Ko kayo!”
Manalangin kayo, Mga anak Ko, manalangin kayo; hilingin ninyo ang Aking tulong, at hayaang gawin ang kahilingang ito nang hayagan, sapagkat ang France at lahat ng mga bansang dating Kristiyano ay dapat bumaling sa Akin; kung wala Ako, wala silang magagawa.
Halika, halika; Ako ay sa inyo, kayo ay Akin, at hindi ito maaaring maging iba. Binabasbasan ko kayong lahat, sa Pangalan ng Ama, ng Anak, at ng Espiritu Santo †. Amen.
Ang Inyong Ama, ang Inyong Kapatid, ang Inyong Minamahal
Pinagmulan: ➥ SrBeghe.blog