இன்று காலை நான் புனித அன்னையுடனும் தூதருடனும்煉淨地に (Purgatory) அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். நாங்கள் ஒரு இடிந்த கட்டிடத்திற்கு வந்தோம்.
புனித அன்னை, “நாங்கள் உள்ளே செல்வதற்கு முன், இந்த மூடியை உன்னுடன் எடுத்துக்கொள். இது உன்னைப் பாதுகாக்கும்,” என்று கூறினார்.
அவர் எனக்கு ஒரு போர்வையைப் போன்ற வெளிர் நீல நிற சாட்டின் ஷாலைக் கொடுத்தார். அதை நான் கவனமாக எனது இடது கையில் போர்த்திக் கொண்டேன்.
அவர், “என்னுடன் வா, நான் உனக்கு ஒன்றைக்காட்டுகிறேன், உன் துன்பங்கள் வீணல்ல என்பதை நீ காண்பாய். நீ எதற்காகப் பாடுபடுகிறாய் என்பதை வந்து பார்,” என்று கூறினார்.
நாங்கள் பயங்கரமாகத் தெரிந்த மற்றும் மனச்சோர்வு தரும் இந்தக் கட்டிடத்திற்குள் நுழைந்தோம். அங்கு தரை இல்லை, இடிபாடுகள் மட்டுமே இருந்தன. எனக்கு அதிர்ச்சியளிக்கும் வகையில், துணி மூட்டைகள் அடுக்குகளாகக் குவிந்து கிடந்தன.
நான் புனித அன்னையைத் திரும்பிப் பார்த்து, “இந்தத் துணிகளை எல்லாம் இங்கே யார் அடுக்கி வைத்தார்கள்?” என்று கேட்டேன்.
அவர், “கட்டிடத்திலிருந்த ஆத்மாக்கள் உலகப் பொருட்களின் மீது மிகுந்த பற்று கொண்டிருந்ததால், இந்த மூட்டைகளைத் தன்னுடனேயே சுமந்து வந்தனர்,” என்று பதிலளித்தார்.
முதலில், புனித அன்னையையும் என்னையும் சுற்றி ஒரு சிறிய குழுவினர் வந்தனர், திடீரென்று அந்தச் சிறிய குழுவிலிருந்து நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் தோன்றினர்.
‘இவர்கள் அனைவரும் எங்கிருந்து வந்தார்கள்?’ என்று நான் வியப்புடன் நினைத்தேன்.
உள்ளே இன்னும் சென்றபோது, ஒரு மேஜையில் சமைக்கப்பட்ட மீன்கள் இருந்தன. ஆத்மாக்கள் அந்த மீன்களைப் பிடித்துச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் மிகுந்த பசியுடன் இருந்தனர்.
நான் அங்கிருந்த மனிதர்களில் ஒருவரிடம், "கொஞ்சம் courtesy-யாக இருங்கள் — இங்கே நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள். ஏன் எல்லா மீன்களையும் நீங்களே எடுத்துக் கொள்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டேன்.
அவர், "எனக்கு மிகவும் பசியாக இருக்கிறது. எதுவுமே எனக்குப் போதுமானதாக இல்லை" என்று பதிலளித்தார்.
திடீரென்று, ஒரு குள்ளமான மனிதர் என் வலது பக்கத்தில் வந்து, தனது கையை என் கழுத்தைச் சுற்றிப் போட்டுக்கொண்டு என்னுடன் நடக்கத் தொடங்கினார்.
நான் அவரை நோக்கித் திரும்பி, "மன்னிக்கவும் — எனக்கு இது பிடிக்கவில்லை! உங்கள் கையை எடுங்கள்!" என்று சொன்னேன்.
அவர், "நீங்கள் எனக்கு உதவ வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்" என்றார்.
நான், "என்னைத் தொடாமலேயே நான் உங்களுக்கு உதவி செய்வேன்" என்றேன்.
அவர் கையை விட்டார், ஆனால் தூரமாகச் செல்லவில்லை. எப்போதும் அருகிலேயே இருந்தார்.
நாங்கள் அந்த இடிபாடுகளின் வழியே தொடர்ந்து நடந்தோம்; அங்கெல்லாம் பயங்கரமான இடிபாடுகள் மட்டுமே இருந்தன. தரை சமமாக இல்லாததால் நடப்பது கடினமாக இருந்தது.
நான், "புனித அன்னையே, இவர்கள் எங்கிருந்து வந்தார்கள்?" என்று கேட்டேன்.
அவர் பதிலளித்தார், "இங்கே காத்திருக்கும் ஏராளமான மக்களைப் பார். இவர்கள் அனைவரும் மனம் மாறாமலேயே இறந்தவர்கள்; உதவி மற்றும் மீட்பு unless அவர்கள் பெறாதவரை என் மகனிடம் செல்ல முடியாது. உனது துன்பத்தைப் பார் — அது அவர்களுக்கு உதவும்."
வியாழக்கிழமை இரவு (2 ஜூலை 2026), வெனிசுலா நிலநடுக்கத்தில் இறந்த ஆத்மாக்களால் எனது அறை நிறைந்திருந்தது. அவர்கள் என்னிடம் ஸ்பானிஷ் மொழியில் பேசினார்கள், எனக்கு அது புரியவில்லை.
நான் தேவதையிடம், "நான் இங்கே வசிக்கிறேன் என்று அவர்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?" என்று கேட்டேன்.
"கவலைப்படாதீர்கள்," அவர் கூறினார், "அவர்கள் உங்களை நோக்கி வழிநடத்தப்படுகிறார்கள்."
என் அறை ஆன்மாக்களால் நிறைந்திருந்தது. என் விளக்கு நிழல் கூட அவர்களால் கருமையாகிவிட்டது. அவர்கள் அனைவரும் வெனிசுலா நிலநடுக்கத்தில் இறந்தவர்கள். நான் அவர்கள் அனைவர் மீதும் புனித நீரைத் தெளித்து, நம் ஆண்டவராகிய இயேசுவிடம் அவர்களை அர்ப்பணித்தேன்.
இன்று, தேவாலயத்திலும் கூட, திருப்பலி ஆசிரவாதத்திற்கு முன்னதாக, மறுபுறம் சபைக்கு சில மீட்டர்கள் மேலே ஒரு இருண்ட மூடுபனி மிதப்பதைக் கண்டேன். இவை விடுவிக்கப்படுவதற்காகக் காத்திருந்த ஆன்மாக்கள். அவற்றின் மனித உருவங்களை என்னால் பார்க்க முடிந்தது.
நான் சொன்னேன், "ஆண்டவரே இயேசுவே, அவர்கள் யார் என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் அவர்கள் ஆன்மாக்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். பலிபீடத்தின் புனித சிலுவையின் கீழ் அவர்களை நான் அர்ப்பணிக்கிறேன். தயவுசெய்து அவர்கள் மீது இரக்கம் காட்டுங்கள்."
அதனால், மெல்ல மெல்ல, அந்த ஆன்மாக்களின் மேகம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பிரகாசமானது, இறுதியில் என்னால் அவர்களைப் பார்க்க முடியாமல் போனது. இந்த ஆன்மாக்களை ஈர்க்கும் காந்தமாக நான் உணர்கிறேன். அவர்கள் என்னிடம் அதிகமாக வர வர, எனது துன்பமும் அதிகரிக்கிறது.