Broers,
Ik heb jullie geleerd niet te klagen als dat slokje azijn en gal is — gegeven niet alleen aan jullie lippen maar vaak ook aan jullie hart, dat wil leren en oneindig veel beledigd wordt.
Vergeet niet dat je Jezus Zijn Hart doordrenkt had met deze meest bittere mengsel. Ik heb jullie geleerd wie te roepen in de uren wanneer pijn over jullie komt en het lijkt alsof iedereen, zelfs God, jullie heeft verlaten.
Ik werd voor het ogenblik van de Verlossing echt door de Vader verlaten, maar ik riep toch nog naar Hem. Dit moet jullie doen, O kinderen, in tijden van beproeving en droefheid. Ook als God je ver weg lijkt te zijn, roep dan toch om Zijn hulp. Geef Hem altijd jouw kinderlijke liefde, en Hij zal jullie Zijn gaven geven. Het zullen niet de dingen zijn die jullie gevraagd hebben; het zullen andere, nog nuttigere voor jullie zijn.
Vertrouw op de Heer en jouw Vader; Hij houdt van jullie en verzorgt jullie.
Geloof altijd dit: God beloont die in Zijn Goedheid geloven.
Maar voor het uitspreken van de laatste woorden — waarin de angstige pijn van dat sterven verenigd was met de vreugde om het Leven voor jullie te hebben gewonnen — sprak Ik de zin: “Vader, in Uw handen beveel ik Mijn Geest.”
De Geest van Christus had geen behoefte aan Goddelijke Barmhartigheid. Het was de Goddelijke en Onschuldige Geest van de Zoon, van de Vader, en van de Onbevlekte.
Maar ik wilde jullie leren dat er in het leven slechts één ding kostbaar is en kostbaarder dan het leven zelf: de geest. Hij moet alle je zorg krijgen tijdens je bestaan en op het uur van je dood. Alles wat je op aarde bezit, sterft met je vlees. Niets volgt je naar het volgende leven. Maar de geest blijft; de geest gaat vooruit, en het is de geest die voor de Rechter staat en de eerste oordeel ontvangt. Ik zeg jullie gezegend.
Jouw Meester.
Beschouwing over het bericht:
Jezus is opnieuw verschenen als de Meester, om de pijnen van onze harten te verzachten, dat gevoel van eenzaamheid en verlatenheid dat we ervaren in moeilijke momenten in ons leven, wanneer we naar een beetje liefde verlangen maar alleen beleedigingen ontvangen.
Wat moeten wij doen als pijn aan de deur van onze harten klopt, wanneer wij verzweifeld zijn, wanneer wij niet anders kunnen dan om alles wat ons overkomt te bewenen? We moeten HEM NADOEN, doe wat Hij op het Kruis deed: roep God de Vader aan, toon Hem onze liefde als kinderen, onze voorwaardeloze vertrouwen, weten dat Hij, zoals een goede Vader is, ons zal geven wat goed en hulpzaam is voor ons — zelfs al zou het niet zijn wat wij vragen of geloven dat het ons helpt.
Tenslotte leert Jezus ons dat er slechts één ding van belang is: onze geest, die goddelijke adem die al bestond voordat we geboren werden en zal blijven bestaan nadat onze lichamen gestorven zijn. Het zal onze geest zijn die voor God staat, beladen met de volle last van onze goede daden en zonden, om beoordeeld te worden.
Moge het zwijgen dat Jezus mij heeft opgelegd een aanleiding tot nadenken zijn voor iedereen, want wat Hij vraagt is dat onze aandacht uitsluitend op Hem en de Vader gericht wordt, en dat elk van ons meer zorg draagt voor onze eigen ziel.
Bron: ➥ LaReginaDelRosario.org