Bu sabah Angelus duasını ettiğimde üç Melek göründü.
“Bugün dünyada çok incitilen İsa'nın Kutsal Kalbi'ne tapın,” dediler. “Kalbi delik deşik edilmiş durumda. Onu teselli et.”
Üç Melek de benimle konuşmaktan dolayı çok mutlu ve heyecanlıydı. Aynı anda konuşmaya başladılar. Biri, “Beni tanıyor musun?” diye sordu. Sonra ikincisi, “Beni tanıyor musun?” diyerek tekrarladı. Üçüncüsü de aynısını yaptı, sanki dikkatimi çekmek için birbirleriyle yarışıyorlarmış gibiydi.
“Valentina, bizi tanıyor musun? Beni tanıyor musun? Seni oraya ben götürdüm, seni her yere ben götürdüm. Her zaman seninleydim,” diyorlardı.
Sakin bir şekilde, “Evet, tanıdık geliyorsunuz,” diye cevap verdim.
“Tabii ki tanıdık geliyoruz! Seni her yere biz götürdük. Sana rehberlik ediyor ve seni koruyoruz,” dediler.
“Teşekkür ederim, yardımları ve rehberlikleri için tüm meleklere teşekkür ederim,” dedim.
“Biz her zaman seninleyiz. Seni her zaman koruyoruz. Endişelenme, biz Tanrı tarafından gönderildik ama cesur olmalı ve insanlarla konuşmalısın,” diye devam ettiler.
“Elimden geleni yapıyorum, yapabileceğim tek şey bu,” dedim.
Ortadaki Melek, sayfaları yazılarla dolu, küçük, açık bir kitapçık tutuyordu. Bazı yazılar yatay, bazıları ise dikeydi. Birazcık boşluk olan her yerde yazı vardı. Bu bir Mesajlar kitabıydı.
Melekler kitapçığın anlamını açıklamadılar.
Merkez Melek, “Slovenya'dan geldiğini ve ülken için dua ettiğini biliyoruz ama artık dünya Tanrı'yı o kadar çok incitiyor ki, senin ülken Slovenya bile buna dahil. Hepsi futbol tapıyor. Topa tapıyorlar ama kimse Tanrı'ya tapmıyor. Tanrı çok kırgın. Gerçekten çok üzgün.” dedi.
“İnsanlara yazın ortasında insanlığa bir cezanın geleceğini söylemelisin. Sıcaklık sıfırın iki veya üç derece altına düşecek — tıpkı insanların kalplerinin donmuş olması gibi buz gibi olacak. Rabbimiz bu cezaya izin verecek.”
Melek, Rabbimiz Tanrı'nın ne kadar kırgın ve üzgün olduğundan bahsederken, O'nun için ağlamaya başladım, durmadan ağladım.
“Ama ne yapabilirim ki? Beni dinlemeyecekler.” dedim.
“Elinden gelenin en iyisini yap, ama denemeye devam et ve asla vazgeçme,” diye cevap verdiler.
Arkama döndüğümde, Baba Tanrı'yı yanımda küçük bir bankta, bir Rahip gibi giyinmiş, Kutsal Başı derin bir üzüntüyle eğilmiş halde görünce nefesim kesildi. Rabbimiz için ağlıyordum çünkü Baba Tanrı'nın hissettiği acı benim kalbime girmişti. Her şeyden bıkmış olduğunu hissettim.
Meleklere, “Ama hâlâ Tanrı'yı seven insanlar var,” dedim.
“Evet, ama bu okyanusta sadece bir damla,” diye cevap verdiler.
“Baba Tanrı'ya bak, ne kadar da üzgün, değil mi?” dediler.
Rab Tanrı'm, dünyaya merhamet et.
Kaynak: ➥ valentina-sydneyseer.com.au